دوباره برمی گرديم به آلبوم The Wall و باز سی دی دوم و اين بار آهنگ Nobody Home .
آهنگ با پيانو زده شده که همراهی ارکستر سازهای زهی و بادی رو داره. خواننده آهنگ هم راجر واترزه.
پينک توی اين آهنگ به شدت اسير دنيای خودش شده و ميشه گفت به اين نوع زندگی عادت کرده. ديگه با دنيای خارج کاری نداره و داره دارايی هاش رو ميشمره و از کوچکترين چيزی هم نميگذره. گاهی چيزهايی که برای همه عاديه، برای يه نفر ممکنه خيلی بزرگ و فوق العاده باشه، مثل کسی که ارتباطش رو با ديگران از دست داده و حالا می خواد ببينه چه چيزهايی داره و به چه چيزهايی هم که برخورد نمی کنه!
I GOT A LITTLE BLACK BOOK WITH MY POEMS IN
GOT A BAG, GOT A TOOTHBRUSH AND A COMB
WHEN I'M A GOOD DOG THEY SOMETIMES THROW ME A BONE
I GOT ELASTIC BANDS KEEPING MY SHOES ON
GOT THOSE SWOLLEN HANDS BLUES
GOT THIRTEEN CHANNELS OF SHIT ON THE TV TO CHOOSE FROM
يک دفترچه سياه دارم که توش شعرهامو می نويسم،
يه کيف دارم، يه مسواک و يه شونه.
سگ خوبی که باشم بعضی وقتا برام يه تيکه استخون ميندازن.
يه سری کش دارم که باهاش کفشامو می بندم،
يه پيرهن آستين پفکی دارم،
۱۳ تا کانال کثافت تلويزيون دارم که ازشون يکی رو انتخاب کنم..
روحيه پينک از اين جا مشخص ميشه: اون شعر ميگه و شعرهاش براش خيلی مهم هستن، به نظافت و نظم هم خيلی اهميت ميده، تلويزيون نگاه می کنه با اين که ازش متنفره و حتی به لباسش هم توجه داره. قسمت کش و کفش و اينا رو اکثرا اشاره ای به روزهای آخر حضور سيد بارت در پينک فلويد می دونن که اين قدر وضعش خراب شده بود که حتی کفش هاشو با کش می بست...
I GOT ELECTRIC LIGHT
AND I GOT SECOND SIGHT
GOT AMAZING POWERS OF OBSERVATION
AND THAT IS HOW I KNOW
WHEN I TRY TO GET THROUGH
ON THE TELEPHONE TO YOU
THERE'LL BE NOBODY HOME
نور برقی دارم،
قدرت پيشگويی دارم،
و قدرت عجيبی توی ديدن دارم،
و اين طوری می فهمم،
که چرا وقتی سعی می کنم
از طريق تلفن باهات ارتباط برقرار کنم،
کسی خونه نيست.
اگه دقت کرده باشين، کسی که تنها ميشه احساس می کنه می تونه پيشگويی کنه! مثلا، اگه کسی توی رابطه عشقی دچار شکست بشه، تا مدت ها به اين موضوع فکر می کنه که چرا طرف مقابل ترکش کرده و فکر می کنه می تونه حدس بزنه..! پينک تنها شده، نزديک ترين فردش (همسرش) تنهاش گذاشته و اون توی اين فکره که چرا همسرش ترکش کرده و نمی تونه با اين قضيه کنار بياد، هر چند که تظاهر می کنه که اين طور نيست!
I GOT THE OBLIGATORY HENDRIX PERM
AND THE INEVITABLE PINHOLE BURNS
ALL DOWN THE FRONT OF MY FAVORITE SATIN SHIRT
I GOT NICOTINE STAINS ON MY FINGERS
I GOT A SILVER SPOON ON A CHAIN
GOT A GRAND PIANO TO PROP UP MY MORTAL REMAINS
خودمو مقيد می دونم که موهام رو مدل هندريکس بزنم،
و سوختگی های ريز غير قابل اجتناب دارم،
جلوی اون پيرهن اطلسی که دوستش دارم،
لکه های سيگار رو انگشتامه،
يه قاشق نقره ای روی يه زنجير (يا يه ثروت زياد که دست خودم نيست)
و يه پيانوی بزرگ که لاشه امو نگه داره.
پينک معتاده و با رو آوردن افراطی به اعتياد می خواد دردش رو تسکين بده که باز هم نشده...
قاشق نقره ای روی زنجير به نوشته کتاب ديوار نشان دهنده اعتياد به نيکوتينه... راست و دروغش گردن ابراهيم نبوی!:)
I'VE GOT WILD, STARING EYES
AND I GOT A STRONG URGE TO FLY
BUT I GOT NOWHERE TO FLY TO (-- FLY TO... FLY TO... FLY TO...)
OOOOO BABE
WHEN I PICK UP THE PHONE
THERE'S STILL NOBODY HOME
چشمای شيفته و خيره ای دارم،
و اشتياق عجيبی به پرواز،
اما جايی رو برای پرواز ندارم که ...
آه، عزيزم!
وقتی تلفن رو برميدارم،
هنوز کسی خونه نيست.
در واقع، تنهايی پينک دو جانبه است، هم جسمی و هم روحی. نه کسی رو می بينه و نه با کسی ارتباط داره. روحش ، مثل جسمش توی ديوار حبس شده و نمی تونه پرواز کنه... و هم چنان با اميد خيلی کمی تلفن رو برميداره تا شايد با زنش بتونه صحبت کنه ولی حتی زنش هم ديگه نيست!
I GOT A PAIR OF GOHILL BOOTS
AND I GOT FADING ROOTS
يه جفت پوتين گوهيل دارم،
و ريشه هايی که دارن می پوسن.
آهنگ به طور ناگهانی تموم ميشه، پينک هم ديگه خسته شده از بس مزخرفات دور خودش رو شمرده ، اين هم علاج پينک نيست...
يه نگاه ديگه می تونه اين باشه که پينک هم چنان داره به تنهاييش ادامه ميده و داستان همچنان ادامه داره!