راجر واترز Roger Waters در بين سالهای ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۳ عضو فعال و باهوش گروه پینک‌فلويد Pink Floyd محسوب می‌شود. اولين حرکتهای تشکيل گروه پينک فلويد از ملاقات واترز با سيد برت Syd Barrett در روزهائی که هردو به دانشکده هنر می‌رفتند پی‌ريزی شد. برت کسی بود که بعدا بعنوان خواننده اصلی و گيتاريست گروه انتخاب شد. واترز بسوی لندن حرکت کرد تا در دانشکده صنعتی Regent Street معماری بخواند. در همين اثنا ايده تشکيل گروه جدی‌تر شد که طی آن پينک فلويد با پيوستن نيک ميسون Nick Mason بعنوان درامر و ريچارد (ريک) رايت Rick Wright بعنوان نوازنده کيبورد شکل گرفت. راجر واترز بيس می‌زد و بعضی از اشعار را می‌خواند. برت به آنها پيوست و گروه پينک فلويد بالاخره تشکيل يافت. گرچه در ابتدا برت شاعر اصلی گروه بود و پينک فلويد بروی محور سيد‌ برت می‌چرخيد اما، واترز سه آهنگ از اولين آهنگ گروه با عنوان The Piper at the Gates که در سپتامبر سال ۱۹۶۷ در ايالات متحده عرضه شده بود را نوشت. آلبوم دوم گروه با نام A Saucerful of Secrets بسال ۱۹۶۸ مقارن شد با تعويض برت با نوازنده خوش‌سيما و جوان، ديويد گيلمور David Gilmour. آهنگ Set the Controls For the Heart of the Sun از اين آلبوم بعنوان بهترين شناخته شد که کلا توسط واترز نوشته و توليد شده بود. همين امر باعث شهرت واترز گرديد. راجر همچنين در ساخت همه آهنگها برای تهيه موسيقی فيلم More در جولای سال ۱۹۶۹ دخيل بود. اولين سولوی واترز در آلبوم Ummagumma که در نوامبر همان سال ساخته شده بود قابل شنود است. از تاريخ اکتبر سال ۱۹۷۰ يعنی همان سالی که آلبوم Atom Heart Mother توليد شد، پينک فلويد به رهبری راجر واترز شروع به فعاليت جدی و مستمر در عرصه موسيقی نمودند و از همان سالها بود که آرام‌آرام به شهرت دست يافتند. اولين کار سولو (انفرادی) واترز در دسامبر سال ۱۹۷۰ برای ساخت موسيقی فيلم The Body روانه بازار گرديد. او همچنين تعداد ۸ آهنگ از ۱۰ آهنگ موجود در آلبوم Obscured by Clouds که برای فيلم The Valley در ژوئن سال ۱۹۷۲ ساخته شده بود را نوشت.

شهرت واترز در نتيجه قدرت آهنگسازی و مانور قطعات بروی چندين ساز بدست آمد. از جمله روشهائی که واترز در ساخت آلبومهايش بکار می‌بست و او را تبديل به يک موسيقيدان بزرگ نمود، می‌توان به توليد آهنگها بصورت پيوسته و مجموعه‌وار (دنبال کردن يک موضوع واحد در سرتاسر آلبوم) اشاره نمود که اين امر در تمام آثار حرفه‌ای‌اش براحتی قابل درک است. ضبطهای پينک فلويد و در حقيقت واترز در سال ۱۹۷۲ بشکل موفقيت‌آميزی اداره شد. آلبوم بزرگ The Dark Side of the Moon در مارس سال ۱۹۷۳ عرضه شد. برای اين آلبوم واترز کليه اشعار را سرود و برای بعضی از آنها سولو نوشت که به موفقيتهای تجاری و جهانی دست يافت. آلبوم به يکی از موفقيتهای تاريخ موسيقی راک تبديل شد. آهنگ Money از اين آلبوم که کلا توسط راجر واترز ساخته و نوشته شده بود، جزو ۱۰ اّهنگ برگزيده سال انگلستان انتخاب شد. لازم بذکر است که در سالهای ۱۹۹۳ و ۲۰۰۳ به ترتيب نسخه نقره‌ای و طلائی آن بعد از گذشت ۲۰ و ۳۰ سال از توليد آلبوم مجددا با طراحی جلد و دفترچه جديد بهمراه فروش بالا انتشار يافت.

راجر واترز نقش برجسته‌ای را در جهت نوشتن اشعار و موسيقی آلبومهای پينک فلويد برعهده داشت. از ديگر افتخارات واترز در گروه می‌توان به نوشتن تمام اشعار آلبوم Wish You Were Here در سپتامبر سال ۱۹۷۵ اشاره نمود که از برجسته‌ترين اثرات پينک فلويد محسوب می‌شود. آهنگ ۹ قسمتی Shine On You Crazy Diamond از اين آلبوم بدليل سطح بالای موسيقيائی که اثر مشترک واترز، گيلمور و رايت به حساب می‌آيد، در تمام کنسرتهای پينک فلويد، واترز و گيلمور اجرا شده است. آهنگ Wish You Were Here نوشته واترز با سولوی بياد ماندنی گيلمور حال و هوای ديگری به اين آلبوم داده است. همچنين عضو مهمان اين آلبوم Dick Parry سکسيفن را عالی بصدا درآورد و اين آلبوم به اثر بزرگی تبديل شد. در فوريه سال ۱۹۷۷ برای آلبوم Animals اکثر آهنگها را نوشت. بازهم در اين آلبوم آهنگ طولانی (۱۷:۰۵ دقيقه) اين دو نفر بنام Dogs مهر تائيدی بر آهنگسازی و قدرت شاعری واترز می‌زند. اثر شاهکار و خارق‌العاده راجر با نام The Wall در نوامبر سال ۱۹۷۹ با کيفيت عالی، ضبط و ساخته شد. در اين آلبوم که مشتمل در ۲۵ آهنگ می‌باشد، واترز کليه اشعار را نوشت و برای حدود ٪۹۰ آنها سولو ساخت. او همچنين تهيه کننده اين آلبوم نيز محسوب می‌شود. بحث پيرامون اين آلبوم می‌تواند زمان زيادی را از منتقدان بدزدد (که هدف ما در اين پست نيست).

واترز در اين آلبوم از خود می‌گويد و هوادارانش را بيشتر از روحيات خود آگاه می‌سازد. فيلم The Wall چندی بعد به کارگردانی Alan Parker ارائه شد و موفقيتهای مضاعفی را برای اعضای گروه و مخصوصا واترز بهمراه داشت. در اين فيلم راجر واترز بعنوان نمايشنامه‌نويس حضور فعال خود را دوچندان نمايان می‌کند. تا سال ۱۹۸۳ که واترز آلبوم جديد خود را ارائه نمود، آنها فقط به فکر اجراهای زنده و شرکت در تورهای جهانی بزرگ را داشتند که بيشتر آنها مربوط به اجرای کامل آلبوم The Wall در يک کنسرت می‌شد. آلبوم The Final Cut در مارس سال ۱۹۸۳ توليد شد. شايان ذکر است که اين اثر بزرگ در انحصار کامل واترز قرار داشت. برای اين آلبوم او تمام موسيقی آهنگها و اشعار را نوشت و خواند. بعضی از طرفداران متعصب واترز، اين آلبوم را از پينک فلويد نمی‌دانند و اين کار را جزو کارهای سولوی واترز به حساب می‌آورند. تمامی اين آلبوم‌ها به فروش ميليونی دست يافتند. در اين ميان آلبوم‌های The Wall و The Dark Side of the Moon در زمينه فروش با يکديگر به رقابت پرداختند. از آهنگهای برجسته و تاثيرپذير واترز می‌توان به آهنگ Another Brick in the Wall Part II از آلبوم The Wall اشاره نمود. اين آهنگ طلائی تبديل به شماره يک آلبوم گرديد.

پيرو انتشار آلبوم The Final Cut، گروه پينک فلويد از هم گسسته شد و اعضاء هريک برای خود مسير جداگانه‌ای را انتخاب کردند. واترز در آوريل سال ۱۹۸۴ به جهت قدرت‌نمائی در برابر اعضای ديگر گروه بسرعت آلبوم انفرادی ديگری با نام The Pros and Cons of Hitchhiking با جنس موسيقيائی جديد و سبکی تازه، اما با همان شيوه قديمی زنجيره‌ وار بودن آهنگها به عرصه موسيقی بازگشت که تبديل به آلبوم موفقی شد. بعد از اين واترز باردگر دست به توليد اثری جديد در ژوئن سال ۱۹۸۷ با نام Radio K.A.O.S زد. از جمله آهنگهای موفق اين آلبوم می‌توان به Radio Waves و The Tide is Turning اشاره نمود. بعد از انتشار اين آلبوم، راجر ترتيب تور گسترده‌ای را در سرتاسر قاره اروپا داد. در همين اثنا ديويد گيلمور آلبوم سولوی خود را با نام About Face در فوريه سال ۱۹۸۴ منتشر کرد. اما گيلمور احساساتی، بعد از انتشار اين آلبوم بصورت انفرادی، دلسرد شد و از ريچارد رايت و نيک ميسون برای تشکيل مجدد پينک فلويد، بدون راجر واترز درخواست مساعدت کرد. واترز پس از پيوستن سه عضو ديگر گروه به هم و تشکيل دوباره پينک فلويد بدون او اقدام به شکايت نمود و برای جلوگيری از ادامه فعاليت آنها حکم بازداشت آن سه را گرفت. اما سرانجام موفق به پس گرفتن گروهی که خودش آنرا تشکيل داده بود نشد. گيلمور، پينک فلويد را در غياب واترز رهبری نمود و بدنبال آن تورها و آلبومهائی نسبتا موفق توليد نمود (اما با فاصله بسيار از پينک فلويد دوران واترز).

راجر واترز در ۲۱ جولای سال ۱۹۹۰ بهمراه Michael Kamen مايکل کيمن، بزرگ موسيقيدان قرن، اقدام به اجرای کامل آلبوم The Wall در برلين آلمان با مشارکت ستارگانی همچون Bryan Adams برايان آدامز و گروه Scorpions و گيتاريست بزرگ انگليسی سبک بلوز Snowy White اسنوئی وايت نمود. ويدئويی از اين کنسرت باشکوه تهيه و در سرتاسر دنيا پخش شد. در سپتامبر همان سال اين ويدئو به مرحله فروش رسيد. راجر واترز خلاق و فعال در سپتامبر سال ۱۹۹۲ سومين، موفق‌ترين و باشکوهترين آلبوم سولوی خود را با نام Amused to Death با همکاری Don Henley دان هنلی خواننده معروف گروه The Eagles عرضه نمود. بازهم همان شيوه سالهای دور خودش را در اين آلبوم ولی با قدرت و شکوه بيشتر اجرا کرد. نمادها و سمبل‌هايی که واترز در اين آلبوم استفاده کرده کاملا حرفه‌ای است و شامل موضوعاتی مختلف اما در جريان آلبوم می‌باشد. اشعارش بيش از پيش شنونده‌های حرفه‌ای‌اش را به فکر فرو می‌برد. نماد ميمونی که در حال تماشا کردن تلويزيون است، خود می‌تواند ذهن بيننده را مدتها به خود معطوف سازد. نکته قابل توجه در مورد اين آلبوم برگزار نشدن تور و حتی کنسرتی بعد از اين اثر است که شايد از نظر او از بار سنگين و مثبت اجرای استوديوئی و ايجاد آن فضاهای تکرار نشدنی در حين اجرای زنده کاسته می‌شد. واترز در طول دهه ۹۰ وقت زيادی صرف کار بروی اثر اپرای خود که در انگلستان و فرانسه توليد می‌شد، نمود. او بعد از گذشت حدودا ۱۲ سال در جولای و آگوست سال ۱۹۹۹ به برگزاری تور در آمريکا پرداخت. تور بعدی او با نام In the Flesh در تابستان سال ۲۰۰۰ به يکی از موفقيت‌ترين اجراهای زنده او تبديل شد. اجرا بروی سن‌های بزرگ و نمايش اسلايدها و تصاوير بزرگ در پشت‌سر گروه بروی پرده‌های بزرگ بر امتيازات اين تور و بطور کلی اجراهای زنده واترز می‌افرايد. در اين کنسرتها اسنوئی وايت بعنوان گيتاريست کمکی با او همکاری نمود.

واترز بعد از آن به استراحت پرداخت. گرچه از سال ۲۰۰۲ به جمع‌آوری آثار و کارهای موفق خود تحت آلبومی پرداخت، اما بازهم اين امر در زمره کم‌کاريهای او قرار می‌گيرد. در ۱۲ سپتامبر سال ۲۰۰۴ با همکاری Jimmy Lenner و شرکت Columbia Records اقدام به ساخت دو آهنگ با نامهای To Kill the Child و Leaving Beirut نمود.

نکته قابل توجه در انتشار اين دو آهنگ حضور پررنگ واترز بعنوان شاعر، خواننده، بيسيست و نوازنده کيبورد می‌باشد. گرچه او هيچ‌گاه نتوانست گروه پينک فلويد را پس بگيرد اما او با انتشار آلبومهای بزرگ و دست‌نيافتنی (از نظر آهنگسازی) خط بطلانی بروی تمام گروههايی که ادعای تقليد از او و سبک او را داشتند، کشيد. با اينکه گيلمور توانست بعد از واترز در پينک فلويد دو آلبوم موفق در طی زمانهای طولانی ارائه دهد، اما جای واترز در اين آلبومها برای هميشه خالی ماند و او به راه خود ادامه داد...